Δευτέρα, Ιανουαρίου 04, 2016

jAnUaRy FoOtAgE


Ο κόσμος έξω σαλιάζει. Από το πορτοκαλοκίτρινο φρούριο του σαλονιού μου τον βλέπω και αηδιάζω. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο σαν μεγάλη βακτηρία που κρατάει την ύπαρξη μου, στητό με ρυθμικές αναλαμπές με υπνωτίζει. Νομίζω ότι τα βράδια που κοιμάμαι παραμιλά ακατάπαυστα. Γιορτές μπαίνουν και γιορτές βγαίνουν σαν τα τρένα στα βουνίσια τούνελ. Ποιος νοιάζεται πια;  Άνοιξη καλοκαίρι /φθινόπωρο /χειμώνας /Δευτέρες/ Τρίτες και Σάββατα. Έχω τα μάτια μου ανοιχτά. Με τσούζουν όπως στα μακροβούτια. Έχω τα χέρια μου ανοιχτά όπως όταν βουτάω  από ψηλά βράχια. Ανταύγειες φωτός στα μαλλιά και στα τσίνορα. Αναβοσβήνω την ανάσα μου και πάω. Ούτε που ξέρω που. Και ποιος νοιάζεται αλήθεια; 
Αυτό που μετράει για όλους είναι να σε βλέπουν να πηγαίνεις.
Εγώ όμως κάθομαι. Είναι η μικρή μου έξη. Έχω νοικιάσει  δεκάδες  καναπέδες και καρέκλες  όπου αυτές υπάρχουν και κάθομαι. Πότε στραβά, πότε ίσια, πότε με τον αυχένα κυρτό σαν μαραμένο ανθό, πότε σταυροπόδι, πότε με το ένα πόδι περασμένο κάτω από τον αριστερό μηρό. Πότε σε bar, πότε σε σπίτια, πότε σε σινεμά και θέατρα, πότε σε θέσεις εργασίας και  μεσών μαζικής μεταφοράς. Κάθομαι σαν μικρός βολβός. Προσπαθώ βουλιάζοντας το σώμα μου  να διεισδύσω μέσα στις σούστες και τις ταπετσαρίες των καθισμάτων. Να τρυπώσω σε σκονισμένες σκοτεινές γωνιές κάτω από  παμπάλαιες λινάτσες και αφρολέξ  γεμάτες ακάρεα και να διαβάσω  εκεί με ησυχία τα βιβλία μου. Να χάσω όλες τις φωνές του κόσμου που δημιουργούν παράσιτα στην σκέψη μου. Να εξαφανιστώ από τον κόσμο της ψηφιακής αηδίας  που δεν υπάρχει παρά μόνο σε ένα παράλληλο time line. Να ακούσω και πάλι τους παλιούς μου δίσκους και να καθαρίσω  τα καφέ σημάδια του δέρματος μου από αυτό το ανελέητο φως. Να φάω τα νύχια μου χωρίς επιπλήξεις και από τις μικρές χαραμάδες των χαλασμένων υφασμάτων να βλέπω τα άστρα τις νύχτες. Αυτό μου αρκεί. Μια μεγάλη κρυψώνα. Και την προσδοκία για το τέλος των σχέσεων. 
Ξύπνησα με μια περίεργη λέξη σφηνωμένη στα δόντια και αλάτι στις κόγχες των ματιών. Εγώ με ένα ηλεκτρικό πριόνι στα χέρια, σε μια παλιά παραλία που ίσως να συνάντησα σε αυτήν την ζωή. Πίσω μου η θάλασσα από χαρτόνι αφρολέξ να αλλάζει αποχρώσεις και να γίνεται ωκεανός. Απέναντι μου χιλιάδες καρέκλες στοιχισμένες με μπορντώ ταπετσαρίες και από πίσω ψηλά ασημένια σκαμπό με πράσινη δερματίνη στο τελείωμα. Στο βάθος των αμμόλοφων κάτι τριθέσιοι καναπέδες με χαλασμένα πόδια. Σκέφτηκα να τα κάνω όλα  προσανάμματα να τα κόψω σε χιλιάδες κομμάτια αλλά φοβήθηκα ότι θα χαλάσω  την κρυψώνα μου και τα χιλιάδες βιβλία που δεν πρόλαβα να διαβάσω ακόμα εκεί μέσα. Μα πάνω από όλα την ησυχία μου.
Α! Και καλή χρονιά -μιας κι έτσι μας έμαθαν  ότι πρέπει να λέμε.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 19, 2015

nOvEmBeR FoOtAge



Επιστρέφω κάτω από έναν ακόρεστο ουρανό με δυο κόκκινες μαχαιριές. Μόνη. Περήφανη και πειραματίστρια. Ξυστά κατεστραμμένη, ελαφρά λυπημένη. Όποιος ρίχνει βλέμματα πέφτει μες τα αίματα. Μόνη. Σε κάποια πράγματα εκπτώσεις δεν γίνονται. Αλλιώς βάζεις έναν κακομοίρη πληθυντικό στην θέση της μοναξιάς, έτσι για να μην φοβάσαι τα βράδια και ξυπνάς ιδρωμένη, για να μην μαγειρεύεις κάθε 4 μέρες  μόνο για σένα και για να έχεις κάποιο λόγο να κάθεσαι στο σκουπισμένο σου σαλόνι και να βλέπεις τον μαχαιρωμένο ουρανό σε κάθε δύση. Μεγαλώνω μαζί με την μυωπία μου και τα καστανόξανθα μαλλιά μου. Χωρίς γυαλιά τα βράδια δεν βλέπω τίποτα, μόνο φαντάζομαι οικόπεδα σε ανθρώπους με θέα. Δεν βλέπω τίποτα ούτε μέσα ούτε έξω μου. Στερεύει το αίμα. Διαταραχές κύκλου. Πρώιμες. Διαταραχές σκέψης, ύπνου και ξύπνιου. Και ακόμα δεν έχω τολμήσει να ζήσω τίποτα απ όσα φαντάστηκα χωρίς τις διαταραχές. Τότε που ήμουν νέα, γεμάτη οιστρογόνα, και λιγότερα σφραγίσματα στα δόντια και στις ρωγμές της ψυχής. Τότε που η τενοντίτιδα δεν είχε γεννηθεί ακόμα στο δεξί μου χέρι και ο ευθειασμός μου ήταν ανύπαρκτος. Ξυστά κατεστραμμένη, ελαφρά λυπημένη. Βαρέθηκα τους πάντες και τα πάντα γιατί είναι μια επανάληψη. Μοιάζουν σαν τις σειρές της τηλεόρασης με εκείνο το λευκό  Ε πάνω δεξιά. Τα ιδία και τα ίδια. Καμιά φορά ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν και παλεύουν με κάτι κακό. Θα περάσει, μου λένε και αναρωτιέμαι μέσα μου πως περνά ενώ δεν περνά και πάει με τα άλλα που πέρασαν αλλά δεν πέρασαν και μετά γίνεσαι σαν τον ήρωα του ψυχώ και οι άλλοι αναρωτιούνται γιατί;
Ξυστά κατεστραμμένη, ελαφρά λυπημένη. Με voltaren στις μεγάλες ψύξεις του ζεστού αυτού Νοέμβρη που μοιάζει με αντίστροφη άνοιξη. Με κοντομάνικα και ιδρωμένα άκρα κάθε μεσημέρι, απόγευμα και βράδυ. Με την απώλεια της θάλασσας που φεγγίζει στο κατεψυγμένο μου κρανίο. Με νέες μεθόδους για αεροστεγή αισθήματα και άφοβα ρίσκα. Το πείραμα θέλει δύναμη .Αυτοί που πειραματίζομαι πάσχουν. Ακούστηκε εκκωφαντικό αυτό. Σαν τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι. Ξυστά κατεστραμμένοι, ελαφρά λυπημένοι. Αλλάζει ο ρυθμός του κόσμου και μαζί με τα χτυπήματα χτυπάνε και οι σεισμοί. Και η καρδιά τα χάνει.

Ένα τεράστιο χασμουρητό ενώ κόσμος πεθαίνει. Έτσι γίνεσαι αρχηγός.

Η ζωή, λέει η Ελένη, συνεχίζεται .Θα γράψω καινούργια cd θα κατεβάσω καινούργιες ταινίες μπορεί και κανέναν άνθρωπο μαζί, θα γεννήσω με μια νέα φαρυγγίτιδα και καμία ιδέα τρανή, όπως τότε στο λύκειο. Ίσως πιάσω από την αρχή το νήμα μου κι αν δεν βαριέμαι πολύ θα το ξεδιπλώσω. Να δω αν φεγγίζει ακόμα η κλωστή. 
Θα τα καταφέρω. Ακόμα διαλέγω, μην το ξεχνάς.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 07, 2015

ΟcToBeR FoOtAge


Και μόλις που έμαθα ότι σε αυτό το timeline που ζούμε η αψίδα του Θριάμβου στη Παλμύρα ισοπεδώθηκε από τους Ισλαμιστές. Ο παλιός κόσμος κατεδαφίζεται μαζί με όλα του τα σκηνικά. Με ακούει το control  του Truman show; Ο Παρθενώνας πότε έχει σειρά; Κάτι τραβάει το στομάχι μου εκεί μέσα. Σκάβω με τα νύχια μου το δέρμα μου να βγω. Ζω με έναν μεγάλο παρασιτικό φόβο ενός  ισχυρού σεισμού κοντά στο ξημέρωμα, μιας ανελέητης φυσικής καταστροφής  γύρω στο σούρουπο ή ενός πυρηνικού πολέμου στο ξεκίνημα της μέρας. Κάθε φορά που πέφτω να κοιμηθώ το κεφάλι μου ανατινάζεται στο ανατομικό μου μαξιλάρι. Τα μάτια μου ολάνοιχτα σαν αυτοσχέδιες προσωπικές  αψίδες, στέκουν μπροστά σε αυτά που θα έρθουν να μας βρουν. Δευτέρα πρωί ο ήλιος με καρφώνει πισώπλατα. Τρίτη μεσημέρι σηκώνομαι αργά και  μια σύντομη βόλτα με βρίσκει να μετρώ τους πεσμένους σοβάδες  των πολυκατοικιών. Κατεδαφίζουν το σκηνικό σιγά σιγά. Κάποιος φτιάχνει  νέα στούντιο  με πιο ακριβές παραγωγές. Μου έρχεται αυτόματα το τρεχούμενο  νερό που ανακάλυψαν  στον Άρη. Πως θα είναι άραγε  το φως εκεί;  Θα μπορείς να περπατάς στο έδαφος  ξυπόλητος τα καλοκαίρια; Θα φυσά ο άνεμος  το ίδιο τα μαλλιά, τι θα ρίχνει στους ώμους του κανείς ένα δροσερό βράδυ, ποια  αστέρια θα κοιτά, και πως θα μοιάζουν οι ανταύγειες  του φωτός στα ξύλινα παρκέ των σπιτιών κάθε ηλιοβασίλεμα; Πέντε απογευματινή και πιάνω δουλειά. Η μπάρα της περιφραγμένης εισόδου στο σταθμό σηκώνεται κάθε φορά που με βλέπει να μπαίνω. Παρκάρω άτσαλα, μιλάω άτσαλα, κοιτάω άτσαλα και 3 ώρες μετά πάω για καφέ με ένα άτσαλο κοντομάνικο και δυο πέδιλα μαύρα, καλοκαιρινά. Πεντάλεπτο διάλλειμα ενός οκταώρου, σουρουπώνει .Κάθομαι απέναντι από το χοντρό ηλιοβασίλεμα κάπου σε μια μεριά της Παλλήνης, σιωπηλή, αινιγματική, αρμονική, σαν την Πυραμίδα του Ταΰγετου, περιμένοντας την δικιά μου σκιά να υψωθεί. Εύχομαι να μην με αλλάξει εντελώς αυτός ο κόσμος.
Το βράδυ κάποιες φορές πίσω από το κλειστό παντζούρι του δωματίου, ακούω ένα χριτς  χριτς. Σκέφτομαι πως κάποιος είναι εκεί έξω και προσπαθεί να μπει, αλλά αν κρίνω από την ένταση του χριτς, μου φαντάζει απίστευτα μικρός. Παρ όλα αυτά ο παρασιτικός μου φόβος δεν με αφήνει να ανοίξω το παντζούρι και να μάθω την αλήθεια παρά με αφήνει και κάθομαι ώρες ακούγοντας  εκείνο το χριτς χριτς να παλεύει. Τι μας απόμεινε να κάνουμε εδώ  πέρα από το να αυτοσχεδιάζουμε χωρίς χειροκροτήματα; Πόσο ακόμα θα κάνουν αυτοί οι εξωγήινοι να έρθουν να μας βρουν, κουράστηκα  να ξενυχτώ  άδοξα κάθε βράδυ. Πόσα ακόμα βιβλία θα διαβάζουμε  με σκυφτό κεφάλι για να βρίσκουν οι άλλοι έδαφος καθώς εμείς δεν θα κοιτάμε πια να τεμαχίζουν ανενόχλητοι τη γη, το όλο αυτό σκηνικό τέλος πάντων, αυτή την ακριβή παραγωγή, που τόσο καλά έχει στηθεί. Έχει στηθεί ναι, είμαι σίγουρη πια. Όλα έχουν στηθεί και εμείς αυτοσχεδιάζουμε. Χωρίς ένα χειροκρότημα. Εκπέμπω λοιπόν το βαθυγάλανο φωσφοριζέ  μου s.o.s καθώς οι σοβάδες από όλα γύρω μου ξεκολλούν  σιγά σιγά. Ψάχνω την έξοδο όπως ο Truman.Μπορώ να βρω το δρόμο μου έξω από αυτή την υποτιθέμενη ζωή και το υποτιθέμενο κόσμο; Ακούει το control του Truman show; Δείξτε μου την έξοδο ή οδηγήστε με τυχαία εντελώς σε αυτήν. Θέλω να βγω από δω. Να ανατινάξω τα σκηνικά του εξωφρενικού αυτού show.Οι τζιχαντιστές εδώ θα ήταν μια κάποια λύση!

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 23, 2015

SePtEmBeR FoOtAge


ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ: 23 Σεπτεμβρίου (Τετάρτη) 2015 ώρα Ελλάδος 11:20.Στο σκοτάδι, αναζητάς το φως. Στο φως επαναπαύεσαι. Ακούω και βλέπω. Η ταχύτητα των πληροφοριών με ξεπερνά φέρνοντας μου ένα κάψιμο στο στομάχι και έναν ίλιγγο μέχρι τα αφτιά.
"Ένα σπάνιο αστρολογικό γεγονός πρόκειται να συμβεί στις 28 Σεπτέμβρη και λέγεται «ματωμένο φεγγάρι». Πρόκειται για την τέταρτη σεληνιακή έκλειψη η οποία λαμβάνει χώρα τα τελευταία δύο χρόνια κατά την οποία το φεγγάρι θα πάρει ένα χρώμα κόκκινο. Φρενίτιδα έχει πιάσει κάθε λογής συνομωσιολόγο αναφορικά με το υποτιθέμενο τέλος της γης. Αρκετοί ήταν αυτοί που έκαναν λόγο για έναν μεγάλο κομήτη ο οποίος και θα χτυπήσει τη Γη και θα σημάνει το τέλος του κόσμου. Μιλώντας στην ραδιοφωνική εκπομπή «startalk» με τον επιστήμονα Neil de Grasse Tyson ο Σνόουντεν ισχυρίστηκε ότι οι εξωγήινοι προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τη Γη.                      
«Η Ελλάδα είναι μια διαφορετική χώρα μετά τις εκλογές», σχολιάζει η Suddeutsche Zeitung. «Πλέον δεν υπάρχει ελπίδα για μια εύκολη λύση εξόδου από την κρίση χρέους», προσθέτει.
«Οι Έλληνες προσέφεραν μια δεύτερη θητεία στον Αλέξη Τσίπρα. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει», τονίζει το οικονομικό περιοδικό Wirtschaftwoc. Τραγωδία στην Πάτρα. Αυτοκίνητο με έξι άτομα έπεσε στην θάλασσα. 
Εικόνες αιμορραγούν στην Κριμαία.

Όλα ξανάρχισαν, αλλά χωρίς να το γνωρίζουμε. Νιώθω ότι είμαστε κοντά στο σκοτάδι, στο σκοτάδι μιας αίθουσας την ώρα που ανατέλλουν στην οθόνη  οι τίτλοι τέλους. Κάτι τελειώνει για πάντα χωρίς να ξέρεις το μετά, τη νέα αρχή κι αν υπάρχει. Μοιάζει  σα να  έχεις έναν τοίχο πελώριο μπροστά σου και τα μόνα βήματα που έχεις να κάνεις είναι αυτά τα 50 μέχρι τον τοίχο. Είμαστε σε ένα κουκούλι. Σε ένα υγρό, υδαρές κουκούλι καθώς  τα πρώτα φθινοπωρινά σύννεφα σχηματίζονται από πάνω μας λευκά, μπαμπακένια, και με λαχανιασμένες αναπνοές. Σε ένα ημιδιάφανο λερωμένο με λάσπη κουκούλι, άγνωστο αν είναι ζωής ή θανάτου. Μέσα στο ανακουφιστικό σκοτάδι περιμένουμε την κλωτσιά για το φως. Τα φτερά η την σήψη. Την όποια μεταμόρφωση που θα ήταν πραγματικά μια νέα αρχή.
Προς το παρόν αναπνέω ακολουθώντας την μετατόπιση των ισημεριών. Στο μέτρο που ζω τη ζωή μου μπορώ  να είμαι ευτυχής, όσο δύσκολη και να είναι αυτή.  Είναι δική μου αυτή η πέτρινη έρημος. Κι όταν την βλέπω γρυλίζω ευχαριστημένη.